تا کجا قراره بی هدف باشیم؟تا چند سال دیگه چشمم به پوینتر دوخته ست؟تا چند سال دیگه چشممون به نوشته هاست؟تا چند سال دیگه فقط حرف ها رو می شنویم و میگذریم و تو خلسه و پیله ی خودمون غوطه ور می مونیم؟تا چند سال دیگه زنده ایم؟تا چند سال دیگه علم می رسه به یه جایی که نسل ما کهنه و قدیمی و پوچ محسوب میشه؟تا

به فکر آینده؟ آینده ی جهان؟ آینده ی مردم؟ آینده ی بچه هامون؟ مگه ما ازدواج کردیم که بخوایم به فکر این چیزا باشیم؟ مگر قبلاً چقدر به فکر ما بودن؟ همه چی مادی و اون چیزهایی که می بینیم نیست؟ بخش مهمتری از وجود بشریت معنویاتش هست اهمیت به اخلاق و اخلاق گرایی و فعالیت های ذهنی ... اگر دیروز به فکر این چیزا واسه ما بودن امروز زندگی بهتری داشتیم...

نمیدونم تو این هزارتوی زمان داریم کدوم سمت میریم... اگه یه جای این مسیر رو اشتباه بریم چی؟ یه انتخاب اشتباه یه راه نادرست... اینا جبران پذیر هستن یا نه؟ درست تر نبود اگر تو این دنیا هادی داشتیم تا دنیایی که نمیدونیم چیه چجوری کجاست؟ به نظرم بهتر بود الان یه چنین شخصی رو می داشتیم باید میشد ازش کمک

وارد دو هزار و هیفده شدیم وارد بیست و پنج سالگی میشم یک چهارم قرن از زندگی!
الان هم که دارم برنامه رادیویی گوش میکنم....
یه سری چیزا تو سرم میچرخه

حال زندگی هامون چطوره؟تو چه وضعیتی داریم پیش میریم... بهانه های مختلفی برای زندگی داریمهنوز وضعیت خونه مشخص نیست خدایا 6 ماه تمام گذشته از 28م آذر تا امروز که 11م تیرماه هست راستی هیچ خبری از حال این روزهای بلاگفا ندارم از اون همه دوست و رفیقی از اردیبهشت 1388 که کوچهـ رو ساختم داشتم تا وقتی که بل